Algunas chicas doblan las piernas cuando hablan (2002)

Espainia. Zuzendaritza: Ana Díez. Ekoizpena: Igeldo Komunikazioa, Impala. Gidoia: Ana Díez, Daniel Castro. Argazkia: Gaizka Bourgeaud. Musika: Juan Zulaika. Muntaketa: Guillermo S. Maldonado. Aktoreak: Fernando Ramallo, Paz Gómez, Roberto Hoyas, Lucía Napal, Vanessa Sáiz, Esther Esparza, Isidoro Fernández, Esther Uria, Anartz Zuazua, Aitor Merino. Iraupena: 87 min.

Jaime frustratuta bizi da, bere bizitzako emakumea izan zitekeenari iraganean ihes egiten utzi ziola sentitzen baitu. Orain Madrilen bizi da, ezkonduta dago eta neska baten aita da. Iruñeara, bere gurasoen etxera, egin behar duen bidaiaren harira, Eva ezagutu zuen 1992ko uda gogoratuko du. Han, Iruñean, Jaimek nahiago du San Fermin festak igerilekuan, eguzkitan etzanda eta gustukoen duen zaletasunaz gozatzen pasatzea: neskei begiratu eta haien erretratua egiten bere marrazki koadernoan. Jaimek xehetasun txikienei erreparatzen die pertsonak sailkatzeko orduan, batik bat bati: hitz egitean hankak gurutzatzen dituzten neskek liluratzen dute.

+ Madrid, mon amour (2004)

Espainia. Zuzendaritza: Ana Díez, Bernardo Belzunegui. Ekoizpena: ¡Hay motivo! PC. Aktoreak: Críspulo Cabezas, Silvia Rey. Iraupena: 3 min.

¡Hay motivo! (2004) hiru minutu inguruko iraupena duten zati txikiz osatutako film luzea da. Zati horietako bakoitza egile desberdin batek zuzendu zuen eta bere helburua ondokoa izan zen: une hartan Espainian zegoen errealitate politikoaren eta sozialaren alderdi desberdinak salatzea. Herritarren begiak zabaltzeaz gain, Gobernuak azken urteetan iritzi publikoaren aurrean aintzat hartu gabe utzi, manipulatu, alderatu eta zuzenean desagerrarazi zituen zenbait arazo agerian utzi nahi zituzten egileek. Ana Diezek eta Bernardo Belzuneguik zuzendutako zatia, Alain Resnaisi eskainitako omenaldi bat izan zen, bizitzeko gero eta zailagoa zirudien hiritik, hain zuzen: Madriletik.

Antolatzailea: Euskadiko Filmategia / Laguntzailea: Donostia Kultura.